دانشگاه کاشان حدیث پژوهی 2008-6547 13 2 2021 09 23 Methodology of Ahmad ibn Muhammad ibn Șiddīq al-Ghumārī in discover and correct of the Hadith text Malady روش‌شناسی ابن صدیق الغماری در کشف و تصحیح علل متن حدیث 309 338 111524 10.22052/hadith.2021.111524 FA علیرضا طبیبی دانشیار دانشگاه اراک، اراک، ایران ابراهیم ابراهیمی استاد گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران وحید وطن خواه دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث، دانشگاه اراک، اراک، ایران Journal Article 2020 11 17 Ibn Șiddīq al-Ghumārī is one of the contemporary Sunni traditionist and head of the Hadith School of Morocco Who accepts the refinement of the hadith. After researching and teaching hadith at university of al-Azhar and city Tangier, He has methodologically entered the maladies of hadith based on not imitate from prominent narrators as one of the most difficult fields of hadith science. With reasoning, ijtihād and denial of imitation, he practically corrected many Prophets' hadiths but with his own special juridical and hadiths opinions he was accused by Wahhabis and Salafis. A review by the authors of the article shows that Ibn Șiddīq was one of the strictest critics of Hadith, who only paid attention to Isnad, with ijtihād and using theories like "idrāj", meaning of words, "nikarat" in text, obscenity in meaning, combination of Hadith, cutting, abrogating and abrogated, simulation and iḍṭirāb in Hadith, he purified Prophetic hadiths textually. His efforts in preserving and defending of Prophetic Sunnat is considerable from two aspect; one, correcting of Hadith that earlier sunni traditionists had weakened them, the other one, weakening the traditions which were accepted by them. Considering Ibn Șiddīq's special hadith opinions and their closeness to Shiite views, it seems necessary to study by the Shiite scientific community. To reach this aim, this research reviews his approach in discovering and correction of textual Maladies, based on his book "al-Mudāwā li'ilal al-ḥadīth" with analytical descriptive method. ابن صدیق الغماری از محدثان معاصر اهل سنت و از بزرگان مدرسۀ حدیثی مغرب و از معتقدان به پالایش حدیث است. وی پس از سال‌ها پژوهش و تدریس حدیث در الازهر و طنجه، با روش‌شناسی مبتنی بر عدم تقلید از محدثان بزرگ به علل الحدیث به‌عنوان یکی از دشوارترین علوم حدیثی وارد شده است. او به شکل کاربردی با استدلال، اجتهاد و پرهیز از تقلید، بسیاری از روایات نبوی مُعَلَّل را تصحیح کرده اما به‌واسطۀ آراء حدیثی و فقهی خاص خود، از طرف سلفیه و وهابیون به مخالفت با سنت متهم شده است. بررسی نویسندگان مقاله نشان می‌دهد ابن صدیق از منتقدان جدی محدثانی است که در مطالعات حدیثی، صرفاً به سند اهتمام داشته‌اند. او با اجتهاد و بهره‌گیری از قواعد حدیثی ادراج، توجه به معنای واژگان، نکاره در متن، رکاکت معنوی، ترکیب حدیث، تقطیع، ناسخ و منسوخ، همانندسازی و اضطراب در متن، به تصفیۀ احادیث نبوی با رویکرد به متن، اقدام کرده است. عمل وی در حفظ و دفاع از سنت نبوی، از دو جنبۀ تصحیح روایاتی که محدثان متقدم اهل سنت تضعیف کرده‌اند و یا تضعیف برخی از روایاتی که اکثریت آنان صحیح دانسته‌اند، قابل توجه است. با توجه به نظرات وی در حدیث و قرابت آن‌ها با آراء شیعی، بررسی و مطالعۀ آثار وی ضروری به نظر می‌رسد. در راستای این هدف، پژوهش حاضر با روش توصیفی‌تحلیلی، رویکرد او را در کشف و تصحیح علل متنی با تکیه بر کتاب <em>المداوی لعلل الحدیث</em>، مورد بررسی قرار داده است. https://s-hadith.kashanu.ac.ir/article_111524_fce3c99acd99ac6c4024eaaf36ff62e4.pdf